Seçil Sökmen

Tüm hafta sonunu şehrin öte yakasında geçirmek üzere planlamışken, evden gelen kötü haber üzerine apar topar usta organize edince…
Cumartesi sabahı gelecek ustaları beklemek üzere taksiye atlayıp vadiye geçince…

Saat cumayı cumartesiye bağlarken, gece yarısı ev dolusu insan gelince…
Kar baba bulutlara yağ deyince.. olan oldu…
Evet… Yemek üstü tatlı ikramı gibi kar tüm güzelliğiyle yağdı vadiye…

İki gece iki gündüz oldu, vadiyi ve bembeyaz sokağı izliyoruz, ayaklarımız kaloriferde, koltuğun üstüne tünemiş vaziyette…

Elimizdeki içecekler konuya ve saate göre değişiyor lakin hep bir hareket var evin içinde… Olmasa özlerim bu durumu…
Kimi vadide esir kalmaya yorumlasa da durumu, iyi yanından bakınca karın yada beyazın birleştiriciliği var işin içinde…

Balkon kapısını açınca havanın bu kadar soğuk olduğuna inanamadık, içerisi sıcakmış, ısıtan da insanoğluymuş…
Hem komik hem bağımsız insanlar olmalı çevrenizde…

Bağı olmayan değil, bağımsız düşünebilen, yaşayabilen…
Bağlarını ayağına dolamayan ya da başarısızlıklarını bağlarına tahvil etmeyen.

Eğlencesini vahşi bir arzu gibi yaşamayan, eğlencenin içindeki neşeyi kaçırmayan insanlar…
Eğlencenin ve hayatın naifliğini bozmayan, masumiyetini kaybetmiş ya da kaybetmeye hazır değil de, aksine yaşadıkça masumiyet kazanmış insanlar…
Ne de güzel çıkar hayatın tadı….

Komik insanlar olmalı çevrenizde, her daim eğleneceğiniz komik insanlar…
Duruşu komik, hayata bakışı komik, anlattıkça komik, aşkı komik, meşki komik insanlar, dramı dahi komik..

Gidilir mi kalınır mı diye düşünürken şehirde, birden herkesin bir yere dağılacağını öğrenmek acıtsa da, “hayat böyle” klişesi sizi olgun davranmaya itiyor…

Elbette bu hafta sonu bir daha yaşanmayacak…
Aynı tarih, aynı beyaz, aynı mekan ve aynı konular aynen tekrar etmeyecek ama ikincisini isteyen kim?

Dedim ya komik olmalı insanlar….
Ve bilinenin bu topraklarda inanılanın aksine eğlendiği için, parası olduğu için, kazanabildiği ve harcayabildiği için, gülebildiği için utanmamalı insanoğlu…
Bir başkasının hakkına tecavüz etmediği sürece…

Televizyon yerine sarı ışıklı sokak lambasının aydınlattığı, ucu görünmeyen kıvrımlı sokağı seyrederken niye beni bu kadar güldüren dostlarla birlikte olmak şahaneydi…

Gece yarısı paltolarla bahçede bulunca kendimizi ve karın altında taş olup olmadığını aklımıza getirmeden düşünce Ortaköy yokuşuna doğru yeniden çocuk olduk….

Anneannemin evine giderken büyük yokuştan gee yarılarına kadar naylon torbaların üzerinde kaydığımız zamanları düşündüm…
Yokuşun ana caddeye bağlandığını hiç hesap etmeden kayardık.

Galiba o zamanlardan kalma ki, hala karın altına bakıp yürüyenlerden değilim, garantili hayatlar ve yollar uzak oldu bana, bu şekilde yapamadım seçimlerimi…

Hani karı kontrol edip yürüyenler vardır yolda, taş var mı diye karı yokladıkları için delik deşik edenlerdir karın karnını.

Taş olmadığından emin olduklarında ne kar mucizevi sonsuz bir yataktır ne de kendini bırakıverme isteği kalmıştır elde. Hiç düşmezler böylece, hiç taş girmez sırtlarına.
Hiç bir yerleri acımasın diye, etlerinde başka bir etin izi kalmadan devam ederler yollarına.

Bu yapılamayanlardan değildir, elbette yapılabilir ama buna bir hayat denir mi, ya da hayat diye tarif ettiğimiz hayat o mudur, emin değilim…

O kadar da kıymetli değiliz, ne zaman bu kadar kıymetli olduk biz ?
Kimselere, hiç kimselere teslim edilemeyecek kadar stratejik bir önem kazanmamız ne zaman denk gelir?
Bu hayatlar ne zamandan beri “çuvallamaması”, “tökezlememesi” gereken büyük birer proje ?

Ne zamandan beri bir daha asla yaralanmaması gerekecek kadar cılızlaştı içimiz?
Oysa geçer hepsi.
Bugüne kadar geçmiştir.

Ve kurduğumuz cümlelerin hepsi yaralarmızdandır.
Yara yoksa bir hayat cümlesi yoktur aslında.

Ancak ve sadece “Bir daha mı birine teslim olmak mı ?
Asla!” cümleleriyle yakınlaşabilenler değil mi aslında kendini en çok karın serin koynuna bırakmak isteyenler?

“Hiçbir şey istemiyorum” diyenler değil midir aslında bu hayatın bu hayattan en temiz, en sonsuz ve en yumuşak kar yatağını bekleyenler?
Umduğundan utananlar…
Karı yoklaya yoklaya delik deşik edenler.

Yaralarını organları zannedenlerdir onlar. En kıymetli cümleleri yaralarına dair olanlar. Bütün iyilikli şeyleri muhtemel bir taş bulmak için delik deşik edenler.

Bu hafta sonu vadiye gelenler muhtemel bütün planlarını iptal etme ihtimaliyle geldiler, dönememe ihtimali olduklarını bilerek…

Evde kendilerine uygun bir pijama bulamama ihtimallerini ya da bulduklarını yiyebileceklerini tahmin ederek…

Belki de tümü yanlış…
Hiç hesaplamadan yola düştüler…
Gece yarısına kadar telefonlar çaldı, sevgililer bir yerlerde beklediler, aileler merakla başka yerlerde…

Yarın Pazartesi… hepimizin suratı büyük bir adam olmaya karar verdi…
Madem öyle…
Son söz:
Kara, buza dikkat edin… Dikkatli yürüyün yolda… usul usul, sağdan sağdan, ağır ağır sıvışarak…

Seçil SÖKMEN

İstanbul,  24 Ocak 2010

E-mail: secil.sokmen@gmail.com